چنان دل کندم از دنيا

که شکلم شکل تنهايست

ببين مرگ مرا در خويش

که مرگ من تماشايست

مرا در اوج می خواهی

تماشا کن تماشا کن

دروغين بودم ار ديروز

مرا امروز حاشا کن

در اين دنيا که حتی ابر

نمی گريد به حال ما

همه از من گريزانند

تو هم بگذر از اين تنها

فقط اسمی به جا مانده

از آنچه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالی

قلم خشکيده در دستم

رفيقان يک به يک رفتند

مرا در خود رها کردند

همه خود دردمن بودند

گمان کردم همه دردند

دريغا از رفيقانی

که هم آواز من بودند

به اوج درد و بی صبری

پل پرواز من بودند

رفيقان يک به يک رفتند

مرا در خود رها کردند.